BABAM…

Babam Haziran’ın ilk haftası veda etti.

13 sene öncesi, o günü hiç unutmam.

Toprağa verirken dizlerimin bağı

çözülmüştü.

Başımı tepeye dikiyordum.

Gözyaşlarım belli olmasın diye

Haziran sıcağında gökyüzündeki maviliklere bakıyor ve güneşi selamlıyordum.

Ve uyumak istiyordum sadece; uyumak ki

Acaba babamın yüzü gelir mi bir saniyelik diyordum.

BABA DEMEK

Baba güven demek…

Baba, hayat demek…

Baba, huzur…

O huzur öyle sonsuz ki, ellerini uzatsan sen gökyüzüne değersin. Yıldızları toplar, başına taç yapar.

Hele sıcaklığı öyle bir şey ki, sarılırsa tüm buzlar erir, gözyaşların buhar olur gider.

Baba öyle bir gülümser ki, tüm benliğine huzur verir.

Baba güç demek… Sırtını dayadığın koca bir dağdır baba. Önünde siperdir.

Tebessüm etmeyi andıran iki dudağın birleşerek

“Baba”

demeyi özlemektir babasızlık…

Herkesin sırtını dayadığı koca bir dağı varken, güçsüz ve yapayalnız kalmaktır babasızlık.

Her aklına geldiğinde suratına yediğin koca bir şamardır. İnsanların birbirine fısıldarken duyduğun acı bir sessizlik. Kimseye belli etmeyip güçlü olmaya çalışmaktır.

Sığınacak bir liman aramaktır.

O yüzdendir babasız çocukların boynu hep bükük.

Ve

mahzun ve ürkek bakışı…

Onların evi hep sessizdir, gecelerse uzun ve soğuk…

Babanın önceliği her daim şu olmalı

Çocuklarımıza en iyi bırakacağınız miras lüks yatlar, katlar, arabalardan ziyade onurlu bir isim

Yetmez ki

Ast ve esas olan kubbede hoş seda bırakmaktır.

Şimdi

Babanız hayatta ise gidin sarılın.

Nefesini içine çekin.

Öpün elini ve gözlerine bakın.

O yılların izini taşıyan yorgun gözlerine bakın.

Anlarsınız ki belli bir donem sonrası kendi yaşantısını evlatlarına harcamış.

Tıpkı babası dedesi gibi…

Babasız olanlar ise ben gibi dualarınızda yaşatın babanızı…

İnan ki

O bizi görür,

O bizi anlar….

Mutlu ve aydınlık yarınlara….